Posty

Wyświetlam posty z etykietą pomidory

Zupa pomidorowa z tabasco

Obraz
Na mieście trudno zjeść zupę, bo są serwowane głównie pokarmy stałe. Łatwiej wziąć do ręki wypchaną bułę, tym co natura i zakłady chemiczne dały, niż siorbać z pojemnika zupę. Zupki instant, reklamowane jako uzupełnienie, do suchych buł branych ze sobą do pracy, nie jest tym co lubię. A ja kocham zupy. Zatem zrobiłam sobie zupę krem. Na ostro przywraca dobre samopoczucie i jest bardzo przydatna po piątkowych szaleństwach:) ZUPA POMIDOROWA Z TABASCO składniki: ok 1,5 litra wywaru 1 kg świeżych pomidorów 1 ząbek czosnku 3 łyżeczki cukru 1 łyżeczka tymianku 1 łyżeczka kurkumy 1 łyżeczka oregano 1 łyżeczka ziół prowansalskich 1/2 łyżeczki soli selerowej 1 łyżeczka tabasco sól i ostra papryka do smaku 1 mały jogurt naturalny (może być również śmietana) włoszczyzna wykonanie: Pomidory ponacinać i sparzyć. Ściągnąć skórkę i drobno pokroić. Wywar zagotować z włoszczyzną, obranym czosnkiem, tymiankiem, kurkumą, ziołami prowansalskimi i oregano. Dodać pokrojone p...

I stało się ... spaghetti

Obraz
Kuchenne rewolucje w mojej kuchni czas zacząć. Szybkie spojrzenie w czeluści lodówki i już wiem! Efekt szaleństwa poniżej:) Tak na marginesie, zawsze robię więcej, bo bez repety się nie obejdzie.  SPAGHETTI składniki: makaron spaghetti 1/2 zmielonego mięsa z indyka kawałek papryki czerwonej nieduża cebula 2 ząbki czosnku papryka w proszku ostra sól ziołowa pieprz czarny bazylia puszka pomidorów drobno krojonych sos sojowy jasny wykonanie: Wstawić wodę na makaron. Mięso opłukać, osuszyć i zmielić. Paprykę umyć i pokroić w kostkę. Cebulę i czosnek obrać. Pokroić. Zmielone mięso podsmażyć w garnku, następnie dodać pokrojoną cebulę z czosnkiem. Chwilę podsmażać. Dodać pokrojoną paprykę. Doprawić przyprawami. Wymieszać. Następnie dodać pomidory i chwilę dusić na wolnym ogniu.   Do gotującej wody włożyć makaron i ugotować aldente.

Ragoût warzywne czy prowansalskie ratatouille?

Obraz
       Wymyślanie obiadowego menu czasem doprowadza mnie do szału. Często mam tak, że układa mi się ono w drodze powrotnej, kiedy radośnie doceniona przez dyrektora zmierzam ku swojemu apartamentowi, by zlecić majordomusowi co też chciałabym na obiad. Takich olśnień to poproszę o więcej. Kiedy wchodzę do sklepu, patrzę na jeden, dosłownie jeden składnik i już wiem co będzie na talerzu. Morda mi się wówczas cieszy, ekspedientkę wprowadzam w lekkie osłupienie. Zadowolona klientka? Nienormalne! Zawsze ktoś ma coś do zarzucenia, a ja stoję zadowolona i głupkowato podaję 2 cukinie do zważenia. Mało tego, płacę z uśmiechem na ustach dziękuję za obsługę, mówię "do widzenia", co oznacza ni mniej ni więcej - kobieto, ja tu wrócę i znowu doznasz szoku. Ale póki co pędzę do domu zrealizować swój plan obiadowy, bo jednak służby brak. A, Wy jeszcze nie wiecie, co mi też tam zaświtało w głowie kiedy chwyciłam te cukinie.       Wykoncypowałam s...

Pomidory w roli głównej

Obraz
        Słuchanie muzyki wpływa na nasze samopoczucie. Pozytywnie, relaksująco, agresywnie czy też dołująco. Każdy znajdzie dla siebie coś miłego :) W kuchni muzyka też rozbrzmiewa. Stukot, brzdęknięcia, odgłosy kruszenia, skwierczenia, ciamkania, chlupot istny Stomp ;]        Ale to o czym chcę napisać nie jest artystycznym perfomance'm w kuchni jak powyżej. Jednak... o kuchnie w nim chodzi ;] Dawno temu, jeszcze uhuhu w XX wieku, mniej więcej w połowie lat 90tych, obejrzałam klip duetu Daft Punk. Zajefajna muza, nie ma co. Ale chłopaki poddali się chwili i zamiast prezentowania imprezy, psa czy robotów skupili się na pomidorach ;] Skończyły one marnie, bo w garze. Ale to co z nich powstało mmmm aż się oblizuję kiedy słyszę ten beat. To dość oryginalne, by w historię teledysku wpleść przepis na chilli. Nie mogłam się powstrzymać. Inni rytmicznie kiwali głowami, a ja w pląsach udałam się do kuchni, by w...

Bo jestem przygotowana

Obraz
  Praca, zakupy, obiad odfajkowane ^^ Wskoczyłam sobie na kanapę, w łapki wzięłam książkę i zatopiłam się w lekturze. A dzieje się w niej niemało, dlatego pochłonęła mnie szybko i bez reszty. Gdzieś tam pomiędzy linijkami usłyszałam jakiś szepcik domagający się kolacji. I to na gorąco. Książka raczej nie gada, więc to pewnie musiał być szept lokalnego głodomorka. Udałam, że nie doleciało do mnie to skomlenie i czytałam sobie dalej. Przecież musiałam dowiedzieć się czy psychol zaatakuje swoją kolejną ofiarę. Mój ignor na żałosne marudzenie trwał do końca rozdziału. W końcu to, że prowadzę bloga kulinarnego nie zobowiązuje mnie do porzucenia lektury, żeby mieszać w garach. Przyznaję, że zaczęły odzywać się we mnie jakieś odczucia. Cholerna empatia. Z wielkim, bardzo wielkim entuzjazmem potuptałam do kuchni. Ten cichy tupot dało się słyszeć pewnie piętro niżej. Wywlekłam na blat parę rzeczy. Postałam, pomyślałam i w 15 minut gorąca, aromatycznie pachnąca kolacja była...